Blog

Industriële waterbehandelingsprocessen vormen de ruggengraat van talloze productieprocessen en zorgen ervoor dat de waterkwaliteit voldoet aan strenge normen voor productie, veiligheid en milieuconformiteit. Onder de kritieke parameters die de geschiktheid van water bepalen, is pH-, TDS- en EC-testen een fundamentele vereiste die direct van invloed is op de operationele efficiëntie en de productkwaliteit. Deze drie onderling verbonden metingen geven essentiële inzichten in de waterchemie en stellen bedrijfsleiders in staat om weloverwogen beslissingen te nemen over behandelingsprotocollen en onderhoud van het systeem.

Het belang van pH-, TDS- en EC-tests gaat verder dan een basisbeoordeling van de waterkwaliteit en omvat kritieke aspecten zoals bescherming van apparatuur, optimalisatie van processen en naleving van regelgeving. Productiefaciliteiten die deze parameters negeren, lopen vaak risico op kostbare apparatuuruitval, productievertragingen en mogelijke overtredingen van regelgeving. Door het complexe verband tussen pH-waarden, concentratie van totaal opgeloste stoffen (TDS) en metingen van elektrische geleidbaarheid (EC) te begrijpen, kunnen operators optimale wateromstandigheden handhaven in hun gehele waterbehandelingssysteem.

Moderne industriële toepassingen vereisen nauwkeurige controle van de waterkwaliteit, waarbij zelfs geringe afwijkingen in deze parameters aanzienlijke operationele storingen kunnen veroorzaken. De implementatie van uitgebreide pH-, TDS- en EC-testprotocollen waarborgt consistente bewakingsmogelijkheden die zowel aan de directe operationele behoeften als aan de langetermijnstrategische planning voor watersystemen tegemoetkomen.

Begrip van pH-niveaus in industriële watersystemen

Invloed van pH op corrosie en aanslagvorming bij apparatuur

pH-niveaus dienen als een primaire indicator voor de zuurgraad of alkaliteit van water en beïnvloeden direct de levensduur van apparatuur en de operationele efficiëntie binnen industriële waterbehandelingssystemen. Wanneer pH-waarden afwijken van de optimale bereiken, meestal tussen 6,5 en 8,5 voor de meeste industriële toepassingen, lopen onderdelen van de apparatuur sneller risico op corrosie of minerale aanslag. Zure omstandigheden met lage pH-waarden bevorderen de oplossing van metalen, wat leidt tot verslechtering van pijpleidingen, schade aan pompen en uitval van systeemcomponenten, wat installaties duizenden dollars kan kosten aan vervangende onderdelen en stilstand.

Omgekeerd creëren alkalische omstandigheden, gekenmerkt door verhoogde pH-waarden, omgevingen die gunstig zijn voor minerale neerslagvorming en aanslagvorming op warmtewisselaars, ketelbuizen en oppervlakken van koelsystemen. Deze aanslag vermindert de warmteoverdrachtsefficiëntie, verhoogt het energieverbruik en vereist frequente onderhoudsinterventies. Regelmatige pH-, TDS- en EC-tests stellen operators in staat om pH-schommelingen te detecteren voordat deze onherstelbare schade toebrengen aan cruciale infrastructuurelementen.

De economische gevolgen van pH-gerelateerde apparatuurschade gaan verder dan de directe herstelkosten en omvatten productieverliezen, kosten voor spoedonderhoud en potentiële veiligheidsrisico's. Installaties die via uitgebreide testprotocollen een consistente pH-monitoring handhaven, ervaren doorgaans een 30–40% langere levensduur van hun apparatuur vergeleken met installaties met sporadische monitoringpraktijken.

pH-regelstrategieën voor procesoptimalisatie

Effectieve pH-regeling vereist een geavanceerd inzicht in de chemische interacties binnen waterzuiveringsystemen, waarbij de buffercapaciteit, alkaliteit en zuurneutralisatievermogen bepalen welke aanpassingsstrategieën geschikt zijn. Industriële installaties maken gebruik van diverse pH-aanpassingsmethoden, waaronder chemische doseersystemen, ionenwisselprocessen en membraanfiltratietechnologieën; elk van deze methoden vereist nauwkeurige monitoring om optimale prestaties te garanderen. De keuze van geschikte pH-regelmethoden hangt sterk af van de kenmerken van het aangevoerde water, zoals vastgesteld via pH-, TDS- en EC-testanalyse.

Geautomatiseerde pH-regelsystemen integreren continue bewakingsmogelijkheden met real-time aanpassingen van chemische dosering, waardoor stabiele pH-niveaus worden gehandhaafd, ondanks variaties in de kwaliteit van het toevoerwater of de belastingstoestanden van het systeem. Deze systemen zijn afhankelijk van nauwkeurige pH-metingen om passende chemische toevoegingen te activeren, waardoor zowel ondertreatment als overtreatment wordt voorkomen — scenario’s die de waterkwaliteit kunnen aantasten of de operationele kosten kunnen verhogen.

Strategisch pH-beheer houdt ook rekening met de vereisten van downstreamprocessen, waarbij specifieke productieactiviteiten smalle pH-bereiken vereisen voor optimale productkwaliteit. Voedingsverwerkende bedrijven, farmaceutische productiefaciliteiten en halfgeleiderproductie hanteren alle strenge pH-specificaties die direct van invloed zijn op de kenmerken van het eindproduct en de naleving van regelgeving.

Bewaking en beheer van totaal opgeloste stoffen

Invloed van TDS op de efficiëntie van industriële processen

De concentratie totaal opgeloste stoffen (TDS) geeft de totale hoeveelheid van alle anorganische en organische stoffen weer die in water zijn opgelost, en biedt daarmee cruciale inzichten in de algemene zuiverheid van het water en de effectiviteit van de waterbehandeling. Verhoogde TDS-waarden wijzen op de aanwezigheid van mineralen, zouten, metalen en andere opgeloste verbindingen die industriële processen kunnen verstoren, de efficiëntie van apparatuur kunnen verminderen en de kwaliteitsnormen van producten kunnen aantasten. Productieprocessen waarbij zeer zuiver water vereist is, zoals de fabricage van elektronica of farmaceutische producten, hanteren strenge TDS-limieten, vaak lager dan 50 ppm.

De relatie tussen TDS-concentratie en procesprestaties varieert sterk tussen verschillende industriële toepassingen, waarbij sommige processen hogere concentraties opgeloste stoffen kunnen verdragen, terwijl andere proceswater van bijna gedestilleerde kwaliteit vereisen. Koeltorens functioneren doorgaans effectief met TDS-niveaus tot 2000 ppm, terwijl voedingswater voor stoomketels een TDS-concentratie onder de 500 ppm vereist om aanslagvorming te voorkomen en een efficiënte warmteoverdracht te garanderen. Regelmatig pH-TDS-EC-testen stelt exploitanten in staat om de behandelingsprocessen te optimaliseren op basis van de specifieke toepassingsvereisten.

Economische overwegingen met betrekking tot TDS-beheer omvatten zowel de behandelingskosten als de impact op de operationele efficiëntie, waarbij een te hoog gehalte aan opgeloste stoffen leidt tot een hoger chemisch verbruik, grotere energiebehoeften en een frequenter onderhoud. Installaties die uitgebreid TDS-monitoring toepassen, realiseren doorgaans 15–25% lagere totale waterbehandelingskosten door geoptimaliseerd chemisch gebruik en langere service-intervallen voor apparatuur.

TDS-verlagende technologieën en toepassingen

Industriële waterzuiveringsystemen maken gebruik van diverse technologieën voor TDS-verlaging, waaronder omgekeerde osmose, ionenwisseling, destillatie en electrochemische processen; elk biedt specifieke voordelen voor bepaalde toepassingen en waterkwaliteitsomstandigheden. Omgekeerde-osmose-systemen verwijderen effectief 95–99% van de opgeloste stoffen, waardoor ze ideaal zijn voor toepassingen die ultra-zuiver water vereisen, terwijl ionenwisselingsprocessen selectieve verwijdering van specifieke ionische soorten mogelijk maken. De keuze van de geschikte TDS-verlagende technologie is afhankelijk van de kenmerken van het aanvoerwater, de vereiste kwaliteit van het geproduceerde water en economische overwegingen, die worden blootgelegd via uitgebreide pH-, TDS- en EC-testprotocollen.

Membrangebaseerde behandelingsystemen vereisen zorgvuldig toezicht op de TDS-waarden van het toevoerwater om de bedrijfsdruk te optimaliseren, het vervuilingsrisico tot een minimum te beperken en de levensduur van de membraan te maximaliseren. Hoge TDS-concentraties verhogen de osmotische drukvereisten, waardoor de systeemefficiëntie afneemt en de verslechtering van de membraan versneld wordt. Het implementeren van voorbehandelingsprocessen om de aanwezige TDS-niveaus te verlagen, blijkt vaak kosteneffectiever dan het exploiteren van membraansystemen onder omstandigheden met een hoog vastestofgehalte.

Geavanceerde behandelingsinstallaties integreren meerdere TDS-verlagende technologieën in serieschakeling, waarbij de eerste behandelingsstappen de bulk aan opgeloste stoffen verwijderen en de nabehandelingsstappen de eindspecificaties voor het productwater bereiken. Deze aanpak stelt installaties in staat om de behandelingsdoeltreffendheid in evenwicht te houden met de operationele kosten, terwijl een consistente kwaliteit van het productwater wordt gewaarborgd, ongeacht variaties in het toevoerwater.

Elektrische geleidbaarheidsmetingen in waterbehandeling

Geleidbaarheid als real-time indicator voor waterkwaliteit

Metingen van elektrische geleidbaarheid geven onmiddellijke inzichten in het totale ionengehalte binnen watersystemen en dienen als een snelle screeningmethode voor de concentratie opgeloste stoffen en de algemene beoordeling van waterzuiverheid. De directe relatie tussen geleidbaarheid en TDS-concentratie stelt operators in staat om het niveau van opgeloste stoffen te schatten via eenvoudige geleidbaarheidsmetingen, waarbij doorgaans conversiefactoren worden toegepast die variëren van 0,5 tot 0,9, afhankelijk van de samenstelling van het water. Deze mogelijkheid maakt pH/TDS/EC-testen een efficiënte aanpak voor continue waterkwaliteitsmonitoring in industriële toepassingen.

Geleidingsvermogensmetingen reageren onmiddellijk op veranderingen in het ionengehalte van water, waardoor real-time detectie mogelijk is van storingen in het behandelingsysteem, membraanbreuken of uitputting van ionenwisselaarharsen. Geautomatiseerde bewakingssystemen maken gebruik van geleidingsvermogenssensoren om alarmen te activeren, correctieve maatregelen te starten en de systeemprestaties te documenteren voor naleving van regelgeving.

Industriële installaties profiteren van geleidingsvermogensbewaking door verbeterde procesregeling, gereduceerd chemisch verbruik en betere bescherming van apparatuur. Systemen die optimale geleidingsvermogensniveaus handhaven, ervaren doorgaans minder operationele storingen en een langere levensduur van de apparatuur dan installaties met ontoereikende bewakingsmogelijkheden.

Geleidingsvermogensregeling en behandelingsoptimalisatie

Effectieve geleidbaarheidscontrole vereist inzicht in de specifieke ionen die bijdragen aan de totale watergeleidbaarheid, waarbij verschillende opgeloste verbindingen een verschillende bijdrage leveren aan de geleidbaarheid per eenheid concentratie. Natriumchloride, dat veelvuldig voorkomt in industrieel water, vertoont een hoge geleidbaarheid per eenheid massa, terwijl organische verbindingen doorgaans nauwelijks bijdragen aan de geleidbaarheid, ondanks aanzienlijke massaconcentraties. Deze kennis stelt operators in staat om pH-, TDS- en EC-testresultaten nauwkeurig te interpreteren en gerichte behandelingsstrategieën op te stellen.

Optimalisatie van het behandelingsysteem op basis van geleidingsvermogensmonitoring omvat het vaststellen van regelwaarden die een evenwicht vormen tussen de vereisten voor waterkwaliteit en de operationele kosten. Membraansystemen die werken met continue geleidingsvermogensmonitoring kunnen het terugwinningspercentage optimaliseren, het volume afvalconcentraat minimaliseren en de intervallen tussen reinigingen verlengen door nauwkeurige procesregeling. Deze optimalisaties leiden doorgaans tot een verbetering van 20–30% in de algehele systeemefficiëntie ten opzichte van systemen die zonder uitgebreide geleidingsvermogensmonitoring opereren.

Geavanceerde geleidingsvermogensmonitoringssystemen zijn uitgerust met temperatuurcompensatie, automatische kalibratie en gegevensloggingsmogelijkheden, waardoor de meetnauwkeurigheid wordt gewaarborgd en documentatie voor naleving van voorschriften wordt ondersteund. Integratie met procesregelsystemen maakt geautomatiseerde reacties op variaties in het geleidingsvermogen mogelijk, wat een consistente waterkwaliteit waarborgt en de benodigde ingrepen door operators minimaliseert.

Geïntegreerde testprotocollen voor uitgebreid waterbeheer

Correlatie tussen pH-, TDS- en geleidbaarheidsmetingen

De onderling verbonden aard van pH-, TDS- en geleidbaarheidsmetingen creëert synergetische bewakingsmogelijkheden die uitgebreide inzichten bieden in de waterkwaliteit en de prestaties van waterbehandelingssystemen. pH-niveaus beïnvloeden het ionische evenwicht van opgeloste stoffen, wat zowel de TDS-concentratie als de geleidbaarheidswaarden op voorspelbare wijze beïnvloedt. Het begrijpen van deze relaties stelt exploitanten in staat om de nauwkeurigheid van metingen te valideren via cross-correlatieanalyse en mogelijke sensormisfunctioneringen of kalibratieproblemen te identificeren.

Wijzigingen in de pH-waarden kunnen de geleidbaarheidsmetingen aanzienlijk beïnvloeden, zelfs zonder overeenkomstige variaties in TDS, met name in water dat zwakke zuren of basen bevat die ioniseren bij pH-veranderingen. Carbonaat- en bicarbonaatsystemen vertonen sterke pH-geleidbaarheidsrelaties, waarbij een stijging van de pH gepaard gaat met een daling van de geleidbaarheid doordat koolstofdioxide uit de oplossing wordt gedreven. Deze interacties onderstrepen het belang van gelijktijdige pH-, TDS- en EC-metingen voor een nauwkeurige beoordeling van de waterkwaliteit.

Diagnostiek van behandelingsystemen profiteert aanzienlijk van geïntegreerde parametermonitoring: gelijktijdige afwijkingen in meerdere parameters wijzen op specifieke systeemstoringen of processtoornissen. Membransystemen waarbij de zoutdoorgang toeneemt, tonen overeenkomstige stijgingen in zowel TDS- als geleidbaarheidsmetingen, terwijl ionenwisselaarsystemen die aan uitputting toe gaan, karakteristieke geleidbaarheidsdoorbraakkrommen vertonen die voorafgaan aan de stijging van TDS.

Kwaliteitsborging en kalibratieprocedures

Het handhaven van meetnauwkeurigheid bij pH-, TDS- en EC-tests vereist strenge kalibratieprocedures, regelmatig onderhoud van sensoren en kwaliteitsborgingsprotocollen die betrouwbare gegevens garanderen voor cruciale operationele beslissingen. pH-sensoren moeten frequent worden gekalibreerd met gecertificeerde bufferoplossingen, meestal op twee of drie pH-waarden die het verwachte meetbereik bestrijken. TDS-metingen zijn gebaseerd op gravimetrische kalibratiestandaarden of op geleidbaarheids-correlatiefactoren die specifiek zijn voor de samenstelling van het water, terwijl geleidbaarheidssensoren moeten worden gekalibreerd met gecertificeerde standaardoplossingen bij bekende temperaturen.

Geautomatiseerde kalibratiesystemen verminderen de werkdruk op de operator en waarborgen tegelijkertijd consistente meetnauwkeurigheid, met inbegrip van zelfdiagnostische functies die sensorafwijking, belaging of schade detecteren die onderhoud vereisen. Deze systemen bijhouden de kalibratiedocumentatie die vereist is voor naleving van regelgeving, terwijl handmatige tussenkomst en het daarmee gepaard gaande risico op menselijke fouten worden geminimaliseerd.

Kwaliteitscontroleprocedures omvatten regelmatige vergelijkingsmetingen met behulp van draagbare instrumenten, deelname aan interlabotatoriumvergelijkingsprogramma's en het bijhouden van gedetailleerde kalibratieregisters. Faciliteiten die uitgebreide kwaliteitsborgingsprogramma's implementeren, behalen doorgaans meetonzekerheden van minder dan 2% voor pH en minder dan 5% voor TDS- en geleidbaarheidsmetingen, wat betrouwbare procesregeling en naleving van regelgeving ondersteunt.

Wettelijke naleving en documentatievereisten

Industrienormen en bewakingsfrequentie

Regelgevende kaders voor industriële waterbehandeling stellen specifieke bewakingsvereisten vast voor pH-, TDS- en geleidbaarheidsmetingen, waarbij de frequentie en acceptatiecriteria variëren op basis van het type faciliteit, lozenvergunningen en de toepasselijke milieuwetgeving. De meeste industriële lozenvergunningen specificeren continu of dagelijks bewakingsvereisten voor pH-niveaus, terwijl TDS- en geleidbaarheidsmetingen wekelijkse of maandelijkse bemonstering vereisen, afhankelijk van de voorwaarden van de vergunning. Uitgebreide pH-TDS-EC-testprogramma's zorgen ervoor dat faciliteiten blijven voldoen aan alle toepasselijke regelgevende vereisten, terwijl zij tegelijkertijd operationele optimalisatiedoelstellingen ondersteunen.

Branchspecifieke normen bieden aanvullende richtlijnen voor het bewaken van waterkwaliteit, waarbij organisaties zoals ASTM International, de American Water Works Association en de Water Environment Federation gestandaardiseerde testmethoden en kwaliteitscontroleprocedures publiceren. Deze normen specificeren geschikte meettechnieken, kalibratievereisten en praktijken voor documentatie van gegevens, die naleving van regelgeving en operationele uitmuntendheid ondersteunen.

Nalevingsbewaking gaat verder dan eenvoudige parametermeting en omvat ook gegevensvalidatie, trendanalyse en documentatie van corrigerende maatregelen bij overschrijdingen. Installaties met degelijke bewakingsprogramma's ervaren doorgaans minder regelgevende overtredingen en bijbehorende sancties dan installaties met minimale bewakingsmogelijkheden.

Datamanagement- en rapportagesystemen

Moderne waterzuiveringsinstallaties maken gebruik van geavanceerde gegevensbeheersystemen die de verzameling, validatie en rapportage van gegevens automatiseren, terwijl ze gedetailleerde historische registraties bijhouden voor trendanalyse en regelgevende rapportage. Deze systemen integreren metingen van meerdere meetpunten, passen statistische analysealgoritmes toe en genereren geautomatiseerde rapporten die voldoen aan regelgevende eisen en tegelijkertijd ondersteuning bieden aan operationele besluitvormingsprocessen.

Elektronisch gegevensbeheer biedt aanzienlijke voordelen ten opzichte van handmatig registratieonderhoud, waaronder verbeterde gegevensnauwkeurigheid, geautomatiseerde back-upprocedures en versterkte maatregelen voor gegevensbeveiliging om verlies van informatie of ongeautoriseerde toegang te voorkomen. Integratie met procesbesturingssystemen stelt gebruikers in staat tot real-time besluitvorming op basis van de actuele waterkwaliteitsomstandigheden, terwijl uitgebreide historische databases worden bijgehouden voor langetermijn-trendanalyse.

Regelgevende instanties eisen in toenemende mate elektronische indieningsformaten voor gegevens die procedures voor gegevalidatie, schattingen van meetonzekerheid en documentatie voor kwaliteitsborging specificeren. Installaties die geavanceerde gegevensbeheersystemen implementeren, ervaren doorgaans gestroomlijnde regelgevende rapportageprocessen en verbeterde nalevingsdocumentatie in vergelijking met installaties die vertrouwen op handmatige systemen.

Veelgestelde vragen

Hoe vaak moet pH-, TDS- en EC-testen worden uitgevoerd in industriële waterzuiveringsinstallaties?

De testfrequentie voor pH-, TDS- en EC-metingen hangt af van verschillende factoren, waaronder wettelijke vereisten, het kritieke karakter van het proces en de variabiliteit van de waterkwaliteit. De meeste industriële installaties voeren continu toezicht uit op pH en geleidbaarheid, omdat deze parameters snel reageren op veranderingen in het systeem, terwijl TDS-metingen dagelijks of wekelijks worden uitgevoerd, afhankelijk van de stabiliteit van het proces. Bij kritieke toepassingen, zoals ketelvoedingswater of farmaceutische productie, is doorgaans continu toezicht op alle drie parameters vereist, terwijl minder kritieke toepassingen periodieke monstername (grab sampling) kunnen gebruiken. Wettelijke vergunningen geven vaak minimale meetfrequenties aan die dienen als basisvereisten, maar installaties passen vaak een hogere meetfrequentie toe om optimale procesregeling en apparatuurbescherming te ondersteunen.

Wat zijn de typische aanvaardbare bereiken voor pH, TDS en geleidbaarheid in industriële watersystemen?

De aanvaardbare waardenbereiken voor pH, TDS en geleidbaarheid variëren sterk afhankelijk van specifieke industriële toepassingen en de vereisten van de apparatuur. Algemene industriële processen handhaven doorgaans pH-waarden tussen 6,5 en 8,5, TDS-concentraties onder de 500–1000 ppm en geleidbaarheidswaarden die overeenkomen met de TDS-vereisten. Speciale toepassingen kunnen echter veel strengere grenzen vereisen, zoals bij de productie van halfgeleiders, waarbij de pH binnen 0,1 eenheid van de doelwaarde moet liggen, de TDS lager dan 1 ppm moet zijn en de geleidbaarheid lager dan 2 microsiemens per centimeter moet bedragen. Koeltorensystemen kunnen hogere waarden verdragen, met pH-bereiken van 7,0–9,0, TDS tot 2000 ppm en evenredige geleidbaarheidswaarden, terwijl stoomketelsystemen een pH van 8,5–9,5 vereisen, TDS onder de 150 ppm en bijbehorend lage geleidbaarheidswaarden.

Kunnen geautomatiseerde pH-, TDS- en EC-testsystemen handmatige controleprocedures vervangen?

Geautomatiseerde pH-, TDS- en EC-testsystemen bieden aanzienlijke voordelen ten opzichte van handmatige monitoring, maar vullen doorgaans handmatige procedures aan in plaats van deze volledig te vervangen. Geautomatiseerde systemen bieden continu bewakingsmogelijkheden, onmiddellijke alarmmeldingen en een consistente meetfrequentie die handmatige methoden niet kunnen evenaren. Handmatige verificatiemetingen blijven echter belangrijk voor kalibratieverificatie, sensorvalidering en kwaliteitsborging. De meeste regelgevende kaders vereisen periodieke handmatige bevestiging van geautomatiseerde metingen, meestal via afname van een monsterneming (grab sampling) en laboratoriumanalyse. De optimale aanpak combineert continue geautomatiseerde monitoring voor procesregeling met geplande handmatige verificatie om nauwkeurigheid van de metingen en naleving van regelgeving te waarborgen. Geautomatiseerde systemen zijn uitstekend geschikt voor het detecteren van snelle veranderingen en het handhaven van een consistente meetfrequentie, terwijl handmatige procedures onafhankelijke verificatie bieden en ondersteuning verlenen bij probleemoplossende activiteiten.

Welke factoren kunnen gelijktijdige veranderingen in pH-, TDS- en geleidbaarheidsmetingen veroorzaken

Verschillende factoren kunnen gelijktijdige veranderingen in de pH-, TDS- en EC-testparameters veroorzaken, waarbij de meest voorkomende oorzaken storingen in het behandelingsysteem, variaties in de kwaliteit van het toevoerwater en problemen met de chemische dosering zijn. Storingen in membraansystemen leiden vaak tot gecoördineerde stijgingen van TDS en geleidbaarheid, samen met pH-verschuivingen richting de waarden van het toevoerwater naarmate de kwaliteit van het gezuiverde water achteruitgaat. Uitputting van ionenwisselaarhars veroorzaakt doorgaans een geleidbaarheidsdoorbraak, gevolgd door een stijging van TDS en veranderingen in pH wanneer de uitwisselingscapaciteit wordt overschreden. Storingen in het systeem voor chemische toevoer kunnen alle drie parameters tegelijkertijd beïnvloeden, bijvoorbeeld onderbrekingen in de toevoer van zuur die leiden tot een stijging van de pH, samen met veranderingen in geleidbaarheid en TDS als gevolg van verminderde neutralisatie. Seizoensgebonden variaties in de kwaliteit van het bronwater veroorzaken vaak gecorreleerde veranderingen in alle parameters, wat gecoördineerde aanpassingen van de waterbehandeling vereist om de gestelde waterkwaliteitsspecificaties te handhaven.